Z Klanu Prajzendanc

Kilka słów o Owczarkach Niemieckich

Owczarek niemiecki należy do najbardziej wszechstronnych psów pracujących. Nacałym świece używany jest w policji i w wojsku jako stróż i pies pracujący węchem. Z jego usług jako psa-przewodnika korzystają niewidomi, a także farmerzy przy pilnowaniu owiec. Jest również popularnym ulubieńcem, dotrzymującym towarzystwa człowiekowi i broniącym go zarazem.

Hisoria Rasa ta powstała w niemczech w latach 80. ubiegłego stulecia, chociaż nadal nie ma pewności co do jej pochodzenia. Pierwotnie był to pies farmerski, wykazawszy jednak swą wszechstronność w armii niemieckiej podczas I wojny światowej, znalazł się wkrótce w Stanach Zjednoczonych i w krajach wspólnoty brytyjskiej. Od tego czasu błyskawicznie zdobył olbrzymią popularność. Źródło:"KSIĘGA PSÓW" David Taylor, Świat Książki, Warszawa 1995

Wrażenie ogólne Owczarek niemiecki jest psem nieco ponad średniej miary; wzrost w kłębie 60-65 cm dla psa i 55-60 cm dla suki; waga ok.30-40 kg dla psa i 22-32 kg dla suki. Cechuje go nieco wydłużone ciało, silne i dobrze umięśnione, żywe usposobienie i wyostrzone zmysły. Dzięki właściwemu stosunkowi wysokości do długości tułowia oraz dobremu ustawieniu i kątowaniu kończyn ma łatwość znacznego wyrzutu nóg do przodu w kłusie i jest przy tym bardzo wytrzymały. Charakterystyczne cechy płci powinny być bardzo wyraźne. Jest bystry, czujny, przywiązany do swojego opiekuna, nieufny wobec obcych i cięty. Nie może być jednak zaciekle agresywny. Powinien być także skłonny do uległości, umieć łatwo dostosować się do każdej sytuacji, chętnie wykonywać przeznaczone dlań zadanie, oraz wykazywać śmiałość i wytrwałość w obronie swojego przewodnika i jego majątku.

Głowa Powinna być proporcjonalna w stosunku do tułowia (długość ok. 40% wysokości w kłębie); nie za ciężka, w całości sucha, a między uszami w miarę szeroka. Długość mózgoczaszki równa się ok. 50% całej długości głowy. Czaszka oglądana z góry stopniowo i równomiernie zwęża się , poczynając od uszu aż ku czubkowi nosa. Kufa mocna, długa i sucha; grzbiet nosa prosty, o linii prawie równoległej do przedłużonej linii czoła. Policzki lekko zaokrąglone, ale nie wystające. Szczęka i żuchwa silnie rozwinięte. Wargi suche, dobrze przylegające. Uzębienie bardzo silne, zdrowe, pełne (42 zęby: 20 w szczęce i 22 w żuchwie). Zgryz nożycowy z dobrze przylegającymi do siebie siekaczami szczęki i żuchwy. Między zębami nie powinno być większych odstępów. Oczy średniej wielkości, w kształcie migdału, osadzone lekko skośnie, nie wyłupiaste, o barwie dostosowanej do umaszczenia. Spojrzenie żywe, spokojne, świadczące o pojętności. Uszy średniej wielkości, wysoko osadzone, u nasady szerokie. stojące, zwężające się w ostry wierzchołek, z małżowiną skierowaną ku przodowi. Ucho załamujące się - jak u owczarka szkockiego - jest spotykane, lecz jest wadliwe. Wiele psów podczas ruchu lub spoczynku w postawie leżącej kładzie uszy na szyi, co nie jest jednakże wadą.

Szyja Silnie umięśniona, średnio długa, bez podgardla i luźnej skóry; w podnieceniu podniesiona , poza tym noszona prawie poziomo.

Tułów Długość tułowia powinna wynosić ok.110-117% wysokości psa w kłębie. Psy o kwadratowym formacie sylwetki (jak u owczarka belgijskiego) nie są pożądane. Kłąb długi, wyraźnie wzniesiony i łagodnie przechodzący w linię grzbietu. Klatka piersiowa głęboka (około 45-48% wysokości w kłębie), długa, sięgająca daleko do tyłu, z wyraźnym przedpiersiem, lecz nie za szeroka. Żebra długie, ale nie beczkowato wygięte, ani płaskie. Grzbiet prosty i silnie rozwinięty, na odcinku od kłębu do krzyża niezbyt długi. Brzuch podciągnięty. Lędźwie krótkie, szerokie i silne; zad długi, lekko opadający.

Kończyny Kończyny przednie: Łopatki długie, ukośnie ustawione, płasko przylegające, dobrze umięśnione, nie wysunięte ku przodowi. Przedramię oglądane ze wszystkich stron proste. Nadgarstki niezbyt strome. Łapa - śródręcze lekko odstawione (ok.20%), palce krótkie, wypukłe. Ściśle zwarte w piąstkę, opuszki twarde, ale nie szorstkie; pazury krótkie, mocne i ciemne. Wilcze pazury, nieraz nawet podwójne, występują na tylnych kończynach dość często. Nie stanowią wady, ale nie są pożądane; powodują szerokie rozstawienie nóg i mogą być przyczyną okaleczenia. Kończyny tylne. Uda szerokie, silnie umięśnione, dość długie, ukośnie ustawione do podudzia. Staw skokowy silny. Kąt w stanie kolanowym około 120 stopni.

Ogon Puszysty, sięga do stawu skokowego, czasami tylko przy końcu odgięty na bok. W odprężeniu opada lekko wygięty, zaś w podnieceniu i w ruchu bardziej wygięty i noszony wyżej, lecz nie ponad linię poziomą. Przycinanie ogona jest niedopuszczalne.

Szata Rozróżnia się trzy typy owczarków niemieckich: prostowłose, szorstkowłose i kosmate (staroniemieckie). U wszystkich odmian podszycie jest gęste, zwarte. Owczarek prostowłosy. Pokrywa możliwie gęsta. Włosy proste, twarde i ściśle przylegające. Sierść na głowie, włącznie z wnętrzem ucha, przodem łap i stóp - krótka, na szyi zaś dłuższa i bardziej obfita. Na tyle kończyn, do stawu skokowego włosy są dłuższe i tworzą tzw. portki. Owczarek szorstkowłosy (sztywno-włosy). Odmiana rzadka, o sierści częściowo niepożądanej, nietypowej. Na ogól pokrywa krótsza niż u prostowłosych. Głowa i nogi pokryte są sierścią krótką i szorstką; na wargach tworzy ona brodę, a nad oczami brwi. Pożądany jest włos elastyczny, w dotyku twardy i sztywny, jak u pinczera szorstko - włosego. Ogon bez "piór". Budową owczarek szorstkowłosy odpowiada prostowłosemu, jedynie pysk wydaje się szerszy i silniejszy. Owczarek kosmaty (staroniemiecki). Odmiana bardzo rzadko spotykana. Owczarek staroniemiecki ma włosy gęste, długie i faliste, w dotyku szorstkie; na głowie opadają one na boki i częściowo zakrywają oczy, a naokoło pyska tworzą brodę. Łapy również długowłose. Ogon prosty z tzw. chorągwią. W południowej częsci Niemiec psy te zwykle mają uszy na wpół wiszące. Na północy - w okolicy Hannoweru i Brunszwigu - trafiają się okazy kosmate o stojących uszach, zwykle czysto białe ("Schäferpudel").

Maść Czarna, żelazista, popielata, czerwonożółta, czerwonobrązowa z siodłem; jednolita, bądź z regularnymi czerwonobrązowymi do białoszarych oznakami, żółta z czarnym siodłem, czysto białe (tylko kosmate - maść nie uznawana przez FCI), wilcza - pierwotna barwa psa. Białe owczarki zostały uznane przez AKC (American Kennel Club) i tam zarejestrowane jako owczarki amerykańsko-kanadyjskie. Maść szczeniaka można ustalić ostatecznie dopiero po zmianie okrywy pierwotnej na wtórną, po zakończeniu porostu włosów pokrywowych.

Wady Wszelkie braki obniżające przydatność użytkową, wytrzymałość i sprawność fizyczną, w szczególności cechy nie odpowiadające danej płci oraz niezgodne z naturą psa owczarskiego: obojętność, słaby układ nerwowy lub nadmierna pobudliwość, lękliwość, osłabiona żywotność, brak chęci do wykonywania zadań. Jedno- lub dwustronne wnętrostwo i zbyt małe jądra. Budowa miękka, limfatyczna lub luźna. Maść spłowiała. Za duży lub za mały wzrost, kwadratowa sylwetka i wysokie nogi, za lekka lub za ciężka budowa, miękki grzbiet, stromo ustawione kończyny, wadliwe chody, pysk za krótki, szpiczasty lub charci, nieprawidłowy zgryz, uzębienie słabe lub niekompletne. Uszy cięte; ogon szczątkowy.

 

2006-2016 www.owczarki.home.pl